وفا

 

 

وفا نسبت به پدر و مادر

وفا نسبت به پدر و مادر، به عنوان یکی از مهم‌ترین اقسام وفا است قرآن کریم، در آیات متعدّدی پس از امر به پرستش خداوند متعال، نیکی به پدر و مادر را ضروری بر می‌شمرد و این تأکید قرآن کریم، اهمیت وفاداری نسبت به والدین را آشکار می‌سازد.

 

والدین هر انسانی تا وقتی که توان دارند، برای خوشبختی فرزند خود زحمت می‌کشند و فرزند وفادار کسی است که در دوران پیری و ناتوانی آنان، در خدمتشان بوده و کمال محبّت و مودّت خویش را به آنان ارزانی دارد.

 

معمولاً والدین کهنسال در اثر ناتوانی و بیماری، بی‌حوصله و پرخاشگر می‌شوند، ولی فرزندان باید نسبت به آنان مهربان و صبور باشند و مراقب باشند کوچک‌ترین اهانت و بی‌احترامی نسبت به پدر و مادر خویش از آنان سر نزند که جبران آن بسیار مشکل است.

 

جایگاه پدر و مادر کهنسال باید در بهترین مکان از منزل فرزندان ایشان باشد و فرزندان و همسران آنان به پدر و مادر ناتوان و بیمار، خدمت کنند، ولی متأسّفانه در برخی خانواده‌ها رسم غلطی رایج شده که پدر و مادر خود را به مراکز توانبخشی می‌سپارند و دنیا و آخرت خود را با این کار تباه می‌کنند.

 

فرزندان با وفا، پس از وفات والدین نیز با خیرات و مبرّات و اعمال نیکی که به نیابت از ایشان انجام می‌دهند، پدر و مادر خویش را خشنود می‌سازند.

 

فرزندان هر پدر و مادری وظیفه دارند پس از وفات والدین خویش، قبل از تقسیم ارث آنان، خمس و زکات و سایر دیون مالی پدر یا مادر خویش را از مال خود آنان ادا نمایند و با این هدیه، آسایش و راحتی پدر و مادر خویش را در قبر و عالم برزخ فراهم ساخته و دعای خیر والدین که موجب عاقبت به خیری و سعادت دنیا و آخرت است، به سوی خود جلب نمایند.

 

 

 

وفای زن و شوهر نسبت به همدیگر

اختلافات خانوادگی و تنش در روابط خانوادگی که متأسّفانه امروزه با سرعت عجیبی منجر به طلاق و جدایی می‌شود، ناشی از بی‌فایی زن و شوهر نسبت به همدیگر است.

 

یکی از مظاهر بی‌وفایی زن و شوهر نسبت به یکدیگر، برقراری ارتباط دوستانه مرد با زن نامحرم و زن با مرد نامحرم است.

 

قرآن کریم ارتباط و دوستی زن و مرد نامحرم با یکدیگر را در کنار گناه بزرگ فحشاء و بی‌عفّتی بیان می‌کند و زن و مرد شایسته را کسانی می‌داند که فقط با همسران خویش رابطه دوستانه و عاطفی برقرار سازند.

 

 

 

وفاداری مردم و افراد اجتماع نسبت به یکدیگر

از مصادیق بی‌وفایی مردم نسبت به همدیگر این است که در حضور یکدیگر تظاهر به ارادت می‌کنند و در غیاب یکدیگر، مرتکب غیبت و تهمت و آبروریزی نسبت به همدیگر می‌شوند که این امر، بسیار ناپسند و نکوهیده است و با تعالیم قرآن و عترت و نیز با فضائل حسنه «وفا» و «صداقت» سازگاری ندارد.

 

/ 0 نظر / 4 بازدید